قصهء منو مسلم تا امروز ادامه داشت

انقدر خسته ام که حتی نمیتونم بگم چقدر این سالها بهم بد گذشت

ما همچنان دوست بودیم

از دو فرهنگ جدا دو زندگی متفاوت دو دیدگاه عجیب

اون هرچی توهین بود بهم میکرد

میگفت جلوی فامیلاتون روسری نمیذاری پاک نیستی و هزار چیز بدتر ازین که تا عمق وجودمو میسوزوند

ازش متنفر شدم ولی اون هنوز مثه یه دیوونه دوسم داشت

بارها خواستم خودکشی کنم ولی نشد جراتشو نداشتم

اخرین بار یکشنبهء همین هفته بود

شانس اوردم مامانم رسید

مثه همیشه چاقو رو گرفته بودم دستم

جرات نداشتم رگمو بزنم

کوبیدمش کف دستم

چیزی نشد فقط حس کردم دستم سر شد

کمتر از یه بند انگشت ولی به عمق زیاد چاک خورد

یهو دیدم خون زد بیرون

بیخیال مهم اینه که من موفق شدم اونو از زندگیم بیرون کنم

یه موجود مریض و شکاک که خونمو تو شیشه کرده بود

گفتنش به زبون شاید آسون باشه

ولی تصور اینکه از 15 سالگی تا الان که 21 سالمه با یه موجودی بودم که هیچ شباهتی بهم نداشت تنمو میلرزونه

دیگه به عشق هیچ اعتقادی ندارم

عشق زادهء ذهن مریض خودم بود

دستم میلرزه قلبم پیر شده روحم شکسته شده

میخوام در اینجا رو تخته کنم

تا وقتی کنکور داشتم دزدکی مینوشتم حالا که به خواسته م یعنی پزشکی رسیدم دلم واسه اون روزا تنگ شده

اون روزا که لا اقل یکی بود که دلم بخواد براش تنگ بشه

نصیحت من به شما اینه که هیچوقت عاشق کسی نشین که خیلی با شما فرق داره ازتون خواهش میکنم اشتباه منو نکنین واسه خودتون میگم دوستای عزیزم

برام آرزوی مرگ بکنین شاید خدا حرف شما رو گوش کرد به ته خط رسیدم فقط راه آسمون برام باز مونده

خدانگهدار